waarom samenwerken nog niet als professie wordt herkend!
Peter Schuttevaar
hier een foto
Professionele begeleiding van samenwerkings-opgaven wordt anno 2013 in Nederland nog niet als een taakspecialisatie herkend. Om dit te illustreren worden de avonturen van een samenwerkingsprofessional in dit artikel vergeleken met een fictieve geschiedenis van het broodbakken.....

 
de professionele bakker

In een tijd waarin iedereen nog gewend was zijn eigen brood op een open vuur te bakken leefde een man die Benno heette. Deze Benno had op een dag een briljante ingeving. Als hij nu eens het brood voor zijn hele dorp zou bakken. Dan zou hij zich op broodbakken toe kunnen leggen. Dat zou anderen niet alleen veel werk besparen. Het zou ook helpen om het brood beter te bakken. Hij zou dan het bakken van brood immers kunnen systematiseren. Hij kon dan verschillende soorten brood bakken door het malen en mengen van granen te perfectioneren, door verschillende soorten gist te gebruiken en door de temperatuur van de oven te variëren. Hij zou voor hygiënische omstandigheden zorgen waardoor mensen minder snel ziek werden van brood eten.

Tot Benno’s grote verbazing vonden zijn dorpsgenoten zijn idee maar vreemd. Men kon zich toch nu ook goed redden? En die verschillende soorten brood, die had men toch helemaal niet nodig? Bovendien, als je al een ander brood wilde eten, dan ruilde je toch bij gelegenheid eens met de buren? En dat men ziek werd van het eten van brood, nou daar had men al helemaal nog nooit van gehoord. Dat vond men toch wel een beetje overdreven, al gaf men wel toe dat het er niet bij iedereen altijd even hygiënisch aan toe ging. Maar of dat nu iets met die ziektegevallen van doen had?

Zo kwam Benno op het idee om eens een paar broden te bakken en deze aan zijn dorpsgenoten te laten proeven. Men zou dan wel snel door de kwaliteit van het brood overtuigd raken zo dacht hij. Benno begon zich voor eigen rekening en in zijn eigen vrije tijd toe te leggen op het bakken van broden. Toen hij de kwaliteit ervan voldoende goed vond organiseerde hij de eerste “brood-eet-in” uit de geschiedenis der mensheid. En het moet gezegd worden dat de mensen met veel smaak van het brood aten en ook vonden dat het uitmuntend bereid was. Omdat Benno zich hierdoor aangemoedigd voelde zorgde hij er voor dat er de volgende dag voldoende broden waren voor het gehele dorp.

Tot zijn grote verbazing had echter niemand belangstelling voor zijn broden en bakte iedereen de volgende dag gewoon weer zijn eigen brood. Wij zijn maar gewone mensen, vertelden de dorpsbewoners aan Benno. Jij bent dan wel de beste broodbakker van dit dorp en jij hebt daar allerlei vooruitstrevende en, om eerlijk te zijn, soms een beetje onbegrijpelijke theorieën over, maar wij zijn maar gewone mensen en wij zijn gewoon brood gewend. Dat is goed genoeg voor ons. En bovendien, het is ons veel te ingewikkeld om er voor te zorgen dat alle meel voortaan allemaal bij jou afgeleverd zal worden. Daar komt nog bij dat wij het linke soep vinden, want wat als jij dan morgen ineens omvalt?

Benno besefte dat brood bakken nog niet als een professie werd herkend en dat hij nog veel werk te verzetten had in het verkopen van zijn idee.

de samenwerkingsprofessional

In een tijd waarin iedereen nog gewend was zelf vorm te geven aan allerlei samenwerkingsvormen leefde een zekere Flip. Deze Flip had op een dag een verlicht idee. Als hij zijn medemens nu eens zou ondersteunen bij complexe samenwerking. Dan zou hij daar professionele diepgang in kunnen bereiken. Dan zou hij anderen veel werk en kopzorgen kunnen besparen. Het zou ook helpen om samenwerking beter te laten verlopen. Hij zou dan samenwerken kunnen systematiseren. Hij zou verschillende soorten samenwerking kunnen organiseren die beter bij de context van de samenwerkende mensen en partijen pasten. Flip’s vernieuwende aanpak bestond er uit dat hij een aantal kenmerken van groepsgedrag kon beïnvloeden. Wat zou hij daar bijzonder veel ellende mee kunnen voorkomen, zo dacht hij. Al die samenwerkingspogingen die nu mis liepen omdat men steeds (onbedoeld) het verkeerde groepsgedrag stimuleerde zouden tot het verleden behoren.

Tot zijn grote verbazing vonden Flip’s relaties dit eigenlijk maar een vreemd idee. Men kon zich nu toch ook goed redden? En als je eens op een andere manier wilde samenwerken, dan huurde je toch gewoon iemand in die specifiek ervaring had met die manier van samenwerken!! En dat samenwerking steeds mislukte door een gebrekkige begeleiding, nou daar had men al helemaal nog nooit van gehoord. Dat vond men toch wel een beetje vergezocht, al gaf men wel toe dat men de zogenaamde “zachte, menselijke kant” van samenwerking erg onbegrijpelijk vond en dat men vaak moeite had om de juiste samenwerkingsvorm bij een opgave te kiezen. Maar dat soort zaken, dat was toch zeker niet de kern!?

Hierdoor kwam Flip op het idee om eens een paar samenwerkingstrajecten te doen en om zijn ervaringen te verwerken in een boek. Voor eigen rekening en in zijn eigen vrije tijd organiseerde hij bijeenkomsten met deskundigen om ideeën te ontwikkelen. Toen hij de kwaliteit daarvan voldoende goed vond publiceerde hij zijn vernieuwende theorie over De Samenwerkende mens. En het moet gezegd worden dat de mensen het erg interessant vonden en met veel plezier luisterden als hij er over vertelde. Hierdoor aangemoedigd zorgde Flip voor voldoende praktische toepassingen van zijn theorie.

Tot zijn grote verbazing pakte iedereen de volgende dag gewoon weer op zijn eigen wijze zijn samenwerkingsopgave ter hand. Wij zijn maar gewone mensen, vertelde men aan Flip. Jij hebt dan wel een aantal uitstekende voorbeelden laten zien van hoe je samenwerking aan kunt pakken en je hebt daar een prachtig verhaal over dat wij, om heel eerlijk te zijn, niet altijd even goed kunnen volgen, maar wij zijn maar hele normale mensen en wij zijn normale samenwerking gewend. Dat is goed genoeg voor ons. En bovendien, het is ons veel te ingewikkeld om er voor te zorgen dat de begeleiding van onze samenwerking bij een extern iemand komt te liggen. Bovendien zouden we ons dan voor onze samenwerking veel te afhankelijk maken van één enkele persoon. Wat als die dan op een goede dag omvalt?

Flip besefte dat samenwerken nog niet als een beroep werd herkend en dat hij nog veel werk te verzetten had in het verkopen van zijn idee.

© 2013 Peter Schuttevaar